Polityka bezpieczeństwa (ang. security policy) jest zbiorem spójnych, precyzyjnych i zgodnych z obowiązującym prawem przepisów, reguł i procedur, według których dana organizacja buduje, zarządza oraz udostępnia zasoby i systemy informacyjne i informatyczne. Określa ona, które zasoby i w jaki sposób mają być chronione.

Polityka powinna obejmować wskazanie możliwych rodzajów naruszenia bezpieczeństwa (jak np. utrata danych, nieautoryzowany dostęp), scenariusze postępowania w takich sytuacjach i działania, które pozwolą uniknąć powtórzenia się danego incydentu. Polityka bezpieczeństwa definiuje ponadto poprawne i niepoprawne korzystanie z zasobów (np. kont użytkowników, danych, oprogramowania).

Istotne jest, aby polityka bezpieczeństwa była dokumentem spisanym i znanym oraz zrozumianym przez pracowników organizacji korzystających z zasobów informatycznych. Dotyczy to także klientów organizacji (użytkowników jej zasobów).

Przy projektowaniu polityki należy rozważyć, czy organizacja będzie w stanie ponieść koszty wprowadzania tej polityki w życie. Podwyższanie poziomu bezpieczeństwa organizacji/systemu odbywa się najczęściej kosztem wygody i efektywności działania. Dlatego, opierając się na zalecanych modelach czy standardach w tej dziedzinie, należy pamiętać o dostosowaniu rozwiązania do specyfiki organizacji, tak aby nadać jej cechy ułatwiające zastosowanie w praktyce.

Polityka powinna adresować następujące zagadnienia:

• co podlega ochronie ?
  • informacja (dane)
  • systemy teleinformatyczne (sprzęt)
• jak chronimy krytyczne zasoby ?

Projektując mechanizmy ochrony informacji należy określić następujące elementy:

• model bezpieczeństwa
• mechanizmy kontroli dostępu
• poziomy uprawnień (jakie poziomy uprawnień istnieją i jakie są zasady ich przyznawania)
• mechanizmy identyfikacji i zapewnienie autentyczności (na poziomie fizycznym i systemów)
• śledzenie zdarzeń w systemie (jakie mechanizmy/programy/procedury stosowane są do śledzenia zmian w systemach)